An: “Ik ben een alleenstaande moeder met een zoon van bijna 18 jaar. Ik sta op invaliditeit. Daar is dan nog de diagnose kanker bijgekomen, waarvoor ik nu een chemobehandeling krijg. Al bijna 13 jaar woon ik in mijn appartement. Eerst huurde ik het appartement via een sociaal verhuurkantoor, nu is dat via WIL. Ik betaal 732 euro huur. Daar komt een maandelijkse elektriciteitskost bij van 211 euro vanwege onze verwarming op elektriciteit. Internet en telefonie kosten elke maand 111 euro. Om de 3 maanden betaal ik 157 euro voor water.
In totaal heb ik iets meer dan 2.000 euro inkomsten per maand. Mijn invaliditeitsinkomen bedraagt 1.452 euro. Omdat ik al langer dan 4 jaar op de wachtlijst sta voor een sociale woning, krijg ik een huurpremie van 252 euro. Daarnaast krijg ik verhoogd kindergeld en heel recent is er ondersteuning van de zorgkas bijgekomen. Een assistent van het ziekenhuis heeft me daarmee geholpen.
Op dit ogenblik voel ik dat ik de dingen kan doen die ik wil. Dat was daarvoor niet het geval. Als ik die zorgkas niet had bijgekregen, dan zat ik nu in de problemen. Ik woon hier graag. Ik woon bewust in het centrum van de stad om alles dichtbij te hebben. Nu ik ziek ben, komt dat nog beter uit. Aangezien ik mij heel slecht kan verplaatsen, heb ik zo’n centrale ligging echt nodig. Voor mij is hier wonen ideaal. Waar ga ik anders nog iets vinden?
In mijn appartementsblok wonen 5 huishoudens. Er zijn 4 appartementen en 1 studio. Ik ben de oudste van de blok. Veel bewoners komen bij mij aankloppen als ze met een probleem zitten of een oplossing zoeken. Ik bied dan vaak een luisterend oor. Ik heb altijd veel kinderen in huis gehad. Dus als er ouders zijn met opvoedingsvragen, dan komen ze mij vragen hoe ze het best aanpakken.
Voor ik ziek werd, had ik hier in de buurt een moestuin. Ik deelde mijn oogst dan vaak met mijn buren: fruit, groenten … Als ik de medebewoners nu iets vraag, helpen ze mij op hun beurt. Het is geven en nemen langs beide kanten.
Mijn zoon volgt het 7de jaar logistiek. Hij doet het heel goed. Hij woont hier ook graag, al zou hij wel graag een tuin hebben. Hij beseft dat hij dat ooit gaat kunnen waarmaken, als hij goed studeert. Hij liep onlangs stage en ik merk dat hij op korte tijd wat rijper en volwassener is geworden. Hij ziet nu in wat zijn leven zou kunnen worden. Met zijn studies zou hij later een inkomen tussen 2000 en 3000 euro kunnen hebben. De school had hem ook verteld dat de meeste bedrijven een bedrijfswagen geven, wat zijn leven veel gemakkelijker zou kunnen maken. Dus hij zei me: “De dag dat ik kan rijden, gaat er ook bij u een deur open.” Ik ben fier dat hij daaraan denkt. Dat zo’n auto niet alleen hem kan vervoeren, maar ook ons tweeën, zodat we andere dingen kunnen doen dan alleen maar thuis blijven.”
